ஒன்பதாம் அத்தியாயத்தில், தன்னுடைய மனுஷ்யத்வே பரத்துவம், அதாவது தன் எல்லா அவதாரங்களிலும் தன் பரத்துவத்தை (தெய்வத் தன்மையை) ஒன்றையும் விடாமல், தன் ஞான, சக்தி, கல்யாண குணங்களுடனேயே பிறப்பதைப் பற்றிக்கூறி, இப்படி தன்னை உள்ளபடி அறியும் ஞானியின் சிறப்பையும், அவன் செய்யும் பக்தி யோகத்தின் தன்மையையும், விரிவாக எடுத்துரைத்தான் கண்ணன். பத்தாம் அத்தியாயத்தில் முதல் சில சுலோகங்களில் பகவத் பக்தி உண்டாகும் வழியையும், அது வளர்வதற்கான உபாயத்தையும் கூறினான். பிறகு பகவானான தன் சிறப்பையெல்லாம் எடுத்துச் சொன்னான். தானே உலகைப் படைத்து, காத்து, அழிப்பவன்; தானே எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவாக இருந்து அவைகளை நியமித்து ஆள்பவன்; எல்லாப் பொருள்களும் தனக்குச் சரீரம்; தன் சொத்து, தன் விபூதி என்பதை விரித்துரைத்தான்.