சூரியனோ, ஒரு தீபமோ பிரகாசமாக தானும் இருந்து மற்றவைகளையும் தன் ஒளியினால் பிரகாசப்படுத்துகிறது. அது போல ஜீவாத்மா தானும் ஜ்ஞான ஒளியாயிருந்து, அந்த தனது ஜ்ஞான ஒளியினால் மற்றவைகளையும் அறியச் செய்கிறது. ஆனால் நாம் உலதில் காணும் சூரியன், தீபம் போன்ற ஒளி இருளைப் போக்குமே ஒழிய, ஒரு பொருளை இன்னது என்று அறிவது ஜீவாத்மாவின் ஞான ஒளியினாலேயே. பார்வை யிழந்தவன் ஒன்றை தடவிப் பார்த்து தன் ஜ்ஞானத்தினால் அதை அறிகிறான். நாம் தூங்கும்போது, ஜீவனின் ஜ்ஞான ஒளி வெளியில் பிரகாசிப்பதில்லை. ஜ்ஞானம் உள்ளடங்கி, தன்னைத் தானே அநுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறான், ஜீவாத்மானுபவம் சுகரூபமாயிருப்பதினால்,"நான் சுகமாகத் தூங்கினேன்'' என்று சொல்வதை நாம் காண்கிறோம். தூங்கும் சமயத்தில், தீபம் பிரகாஸித்துக் கொண்டிருந்தாலும், நாம் தீபத்தையோ மற்ற எந்தப் பொருளையுமோ அறிவதில்லை. ஆதலால் நாம் ஜீவனின் ஜ்ஞான ஒளியினாலேயே எந்தப் பொருளையும் அறிகிறோம்.